Reportage

Voor uitstekende festivals hoef je als Belg de grens niet over. Toch is er elk jaar die ene keer dat we niet aan de verleiding kunnen weerstaan. Dan trekken we naar Barcelona, om daar ‘vreemd te gaan’ met het Primavera Sound-festival. En editie 2019 was weer een zodanig feestje dat we nu alweer uitkijken naar editie 2020.

Muziek tussen stad en zee

Een Primavera Sound-ganger legt heel wat afstand af, daar op de terreinen van het Parc Del Fórum. Een langgerekte betonstrook tussen de stadsrand en de Middellandse Zee, die dankzij gigantische architecturale ingrepen iets vernuftigs doet met verkoelende zeebriesjes, zonne-energie en onvergelijkbare panorama’s. Daar poot de organisatie elk jaar ruwweg een dozijn podia neer, waar meer dan tweehonderdduizend bezoekers uit meer dan honderd landen drie dagen lang komen genieten van geweldige, vaak unieke live acts op een al even geweldige en unieke locatie.

Dubbelslag

In een eerder artikel hadden we het al over de dubbelslag of combo van Primavera Sound met een citytrip naar Barcelona. Ook voor deze editie werd wie stad én festival aandeed, weer op uitstekende mediterrane lentetemperaturen getrakteerd. Van de voorbije zes edities kunnen we ons overigens slechts anderhalve dag lichte regen herinneren en dat mocht de pret van memorabele optredens, noch van een bezoekje aan de Fundacaó Joan Miró drukken.

Op ontdekkingsreis

De eerste klanken klinken zo rond 17u30 door de luidsprekers, voor de grotere namen ben je om 19u nog ruim op tijd. Tijd genoeg dus om – zelfs na een verkwikkende nachtrust (en vanaf dag twee ook voormiddagrust) – nog even te shoppen, wat cultuur op te snuiven of lekker te tafelen. Ga echter vroeg genoeg om voor die grote kanonnen wat jong geweld te ontdekken. Wie weet, kun je later ergens aan een toekomstige toog uitpakken met dat verhaal van toen je die superster jaaaaaren geleden al in Barcelona zag.

Nobody is Normal

Primavera Sound is een van de laatste onafhankelijke, grote Europese muziekfestivals en dat merk je. Dat zie je aan de unieke line-up, waarbij de organisatie koppig zijn eigen koers volgt en waar je niet zelden artiesten te zien krijgt die in de loop van de festivalzomer nog een keer in België (of elders) passeren. Die eigenheid zie je ook aan de goede doelen die gesponsord worden en dit jaar stond ook nog eens helemaal in het teken van de Nobody is Normal-slogan. Een niet mis te verstane aanklacht tegen en aanpak van gendergeweld. Een goede boodschap die door menig artiest vanop het podium extra ingekleurd werd, maar de muziekbeleving nooit zou domineren.

Grote dames

Of misschien toch, zei het op een indirecte, interessante manier. Zo las de affiche van editie 2019 als een ronkende oplijsting van de belangrijkste vrouwen in pop, hiphop, soul, funk, electro, dance, rock en wat nog meer, van de voorbije drie decennia. We zagen onvergetelijke optredens van Erykah Badhu, Neneh Cherry, Roisin Murphy, Christine and the Queens, Liz Phair, Janelle Monae en FKA Twigs. We moesten wegens overlappende schema’s helaas Solange, Shonen Knife en Nina Kravitz aan ons voorbij laten gaan. En we zijn niet te beroerd om toe te geven dat we de hoogst vermakelijke laatste twintig minuten van Miley Cyrus meepikten.

Gitaargeselaars

Iets minder gitaargeweld dus voor deze editie, maar dat zou die bands die wel eens een snaar mogen geselen, worst wezen. Courtney Barnett (een toekomstige grande dame, neem dat rustig van ons aan) Suede (dat nog maar eens overtuigend uit zijn as herrees), Mac de Marco (een vaste gast en gangmaker op het podium, en achteraf voor dat van menig ander artiest), Tame Impala (voor die audiovisuele trip) en Interpol (nog altijd, zoals dat tegenwoordig heet: cool AF). We waren ook aangenaam verrast dat Shellac, een van onze favorieten, van een uithoek naar een groter podium promoveerde en daar een navenant groot publiek platspeelde.

Intens en chill-out

De kwaliteit en kwantiteit van de eet- en drankstalletjes is er nog maar eens op vooruitgegaan, maar daar doen onze festivals het tegenwoordig ook uitstekend. Het heel internationale publiek lijkt soms wat op dat van een Tomorrowland met een breder genreaanbod, terwijl de vibe op ieders individuele ritme zwalpt tussen high energy voor een of ander podium, en het intypen van “ik zit even in SEAT’s chill-out zone” naar je Whatsapp-groepje. En tenzij je jezelf – helemaal op eigen initiatief – in die hotzone vlak voor het podium wurmt, heb je op Primavera Sound hoogst zelden een beklemmend gevoel of gebrek aan ademruimte. Al zit dat zicht op zee en dat aangename zeebriesje daar zeker voor iets tussen.

Primavera Sound-moment nr. 7

Elke ochtend, meestal zo ongeveer rond 4u, vinden we het wel mooi geweest … om dan ergens onderweg naar de uitgang nog een uur te blijven kijken of dansen. Wanneer we uiteindelijk toch de metro induiken, nemen we ons voor om zo’n nieuwe ontdekking morgen op Spotify of YouTube te checken. En om morgen toch maar iets vroeger te komen om nog een uurtje van het strand daar op het festivalterrein te genieten. Die metro blijft overigens, net zoals een heleboel speciaal daarvoor gereserveerde stadsbussen, de hele nacht door rijden.

Pak het slim aan

Wie Primavera Sound ook op zijn festivallijst wil zetten, begint daar liever vroeg mee. De eerste tickets gaan al deze zomer in de verkoop en kosten je pakweg dertig procent minder dan wanneer je ze in de maanden voor de eigenlijke festivaldata (volgend jaar mei, begin juni) koopt. Vlakbij het festivalterrein zijn er ook drie grote hotels. Boek die rond dezelfde tijd voor een heel aantrekkelijk prijsje. Je kunt die boeking tot vlak voor het festival meestal kosteloos annuleren. Je zit daar op wandelafstand van het strand en met die metro een klein kwartiertje van het stadscentrum. En sinds kort is bekend dat Primavera Sound naast Barcelona en sinds enkele jaren ook Porto, er volgend jaar een broertje in Los Angeles bij krijgt!