Focus

Hedendaagse kunstenaars zijn niet vies meer van een samenwerking met merken. Voor de aankondiging van de I-PACE mocht Jean-Luc Moerman, in naam van Jaguar, het hotel Cosmo in Knokke-Zoute en een vroeg exemplaar van de elektrische wagen tooien in zijn ondertussen bekende dessins. Wie is deze enigmatische Brusselse street artist?

In afwachting van de officiële lancering van de Set The Pace-campagne op 3 september, waarin Jaguar het pad zal schetsen van zijn elektrische I-PACE naar een toekomst waar auto’s meer en gebruik maken van data – ondermeer voor toepassingen als autonoom rijden – gaf het Britse automerk al een voorsmaakje op de mondaine Kustlaan in Knokke. Het bekende hotel Cosmo, dat binnen enkele maanden onder de sloophamer gaat om plaats te maken voor een modern bouwproject, huist er nog tot het einde van de zomer Jaguars Ocean Drive-project: volgens de autobouwer een “creatieve en innovatieve hotspot waar kunst, food en inspiratie worden samengebracht”. Er is onder meer een boutique café waar zomercocktails en aangepaste catering worden geserveerd, en een pop-upwinkel van chocolademerk Neuhaus.

Data wordt kunst

Maar het Ocean Drive-project, genoemd naar de bekende laan in Miami, is er dus vooral om de Jaguar I-PACE te laten zien: een elektrische SUV van de fabrikant die tijdens het rijden tonnen data verzamelt waarmee de autofabrikant zich voorbereidt op een verdere toekomst waarin wagens van dit slag autonoom zullen rijden. Vandaag gebruikt Jaguar de gegevens die door de auto verzameld worden om de gevel van het Cosmo-hotel, samen met een I-PACE die voor de deur op een display staat, te transformeren tot bijna voelbare kunst.

Ik verzin een polymorfe, open realiteit, gemaakt van muterende, hybride objecten die door geen enkele verwijzing kunnen worden uitgelegd of gerechtvaardigd.

De 51-jarige Jean-Luc Moerman, die de vloeiende, veelkleurige lijnen op de gevel en de I‑PACE achterliet, is de bekendste street artist van ons land, en laat zich voor zijn werk inspireren door uiteenlopende visuele bronnen als graffiti, kalligrafie, tatoeages, manga, sciencefiction, mode en reclame.

Tattoos op alles

Vandaar ook het veelvuldige gebruik van lijnen in zijn werk: een van de kenmerken in Moermans werk is dat hij ideeën uit de body art toepast op andere materialen en beeltenissen. Een bekende gimmick van hem is bijvoorbeeld dat hij bekende fotografische werken met inkt bewerkt zodat het lijkt alsof het onderwerp – vooral iconen en beroemdheden als Kate Moss, Madonna, Audrey Hepburn en David Beckham – helemaal bedekt is met tattoos. “De werken unificeren de onderwerpen en doen de kijker zich vragen stellen over de realiteit van de foto”, luidt het in de kunstwereld. Hetzelfde procedé past hij vervolgens toe op onder meer ridderharnassen, Christusbeelden en gebouwen, waaronder nu dus ook het voormalige hotel Cosmo.

De weg naar Knokke

De op 5 juli 1967 geboren Brusselaar stelde in 1995 voor het eerst tentoon in de Duitse Galerie B.A. Mickan. Daarna kwamen zijn werken snel terecht in andere galerieën over de hele wereld, in musea en in privécollecties. Zoals de Olbricht Collection in Berlijn, La Maison Rouge in Parijs, het Musée D’Art Modern in Luxemburg, het Musee d’Ixelles en de private collectie van de familie Vanhaerents in Brussel, het Musee des Beaux-Arts in Calais, het MOCA in Shanghai, en The Flag Art Foundation in New York. En nu belanden twee nieuwe werken dus in Knokke.

Moerman treedt daarmee toe tot een steeds breder wordende kring van hedendaagse kunstenaars die niet meer vies zijn van een samenwerking met merken. Maar hij bouwt dat natuurlijk in zijn eigen oeuvre in: als een ware street artist combineert hij ten eerste toegankelijkheid met artistieke kwaliteit, en de oppervlakkigheid van onze mediacultuur is een vaak weerkerend thema in zijn werk.

Eigen universum

“Ik construeer een universum”, zeg Moerman vaak zelf over zijn werk. “Ik verzin een polymorfe, open realiteit, gemaakt van muterende, hybride objecten die door geen enkele verwijzing kunnen worden uitgelegd of gerechtvaardigd.” Zijn veelkleurige, organische en abstracte vormen creëren een wereld die constant in evolutie is. Hij wil visuele ‘epifyten’ creëren, zegt hij ook: planten die op andere planten groeien. Door die felle link met mediafiguren en merken, en de relatieve eenvoud van zijn lijnen en kleurgebruik, wordt zijn werk door sommige critici neergesabeld omwille van de blitsheid van zijn werken, maar hij heeft evenveel rabiate voorstanders in de kunstenwereld. Een polariserend figuur, met andere woorden: iemand die u niet zomaar in een hoekje kunt plaatsen, en wiens werk u eerst van dichtbij moet gezien hebben om u er een mening over te kunnen vormen. Ga daarom vooral zelf eens kijken: Kustlaan 353 is nog tot 10 oktober 2018 het gelegenheidsadres.